www.laslohut.com

Korte golf

2011-07-30T19:54:00.002+02:00

Ik ga in de zomervakantie altijd kamperen. Het gaat wellicht een beetje tegen de tijdgeest van jacht op luxe in, maar ik vind het heerlijk om in de zomer de auto vol te pakken en naar het zuiden te rijden, vervolgens op een camping terecht te komen en daar de tent op te zetten. Ik snap best dat sommigen het fijn vinden om in een hotel te zitten, maar het gevoel van vrijheid en onafhankelijkheid krijg ik niet van een bed waar voor mij honderden anderen in gelegen hebben.

Wat ik niet wil missen tijdens vakantie is het nieuws in Nederland. Daarom zoek ik voor vertrek altijd de frequenties op waarop de wereldomroep het beste te ontvangen is op mijn vakantielocatie. Zo heb ik aan de rand van een Italiaans meertje in 1994 de wedstrijden van het Nederlands elftal gevolgd. Kenmerkend voor de kortegolf is dat het signaal steeds wegzakt en weer aansterkt. Voor mij persoonlijk hoort dat ruizende, piepende geluid helemaal bij vakantie. Het versterkt het gevoel ver van huis te zijn, je voelt je daardoor avontuurlijker dan je bent.

Nu staan we op een camping in Bretagne. Dit jaar kan ik mijn briefje met kortgolf frequenties wel weggooien. De hele camping heeft 100% wifi dekking. Voor de digibeten die net onder een steen vandaan gekropen zijn, toen ze dit gingen lezen: op de hele camping is perfect draadloos internet. Aangezien ik twee iPods, een laptop en mijn telefoon bij me heb, beschik ik over 4 devices om gebruik te maken van wifi. ’s Avonds hoef ik dus niet af te stemmen op 5955 of 9895 of 13700 op de korte golf. Ik luister naar met het oog op morgen in full stereo, net als thuis.

Nou kan ik natuurlijk mijn wereldradio pakken en puur voor het gevoel ouderwets wereldomroep luisteren, maar ik ben malle Pietje niet. In China sterft de acupunctuur ook uit nu ze de mogelijkheid hebben van moderne geneeskunde, geen mens gaat daar voor de romantiek nog met naalden lopen klooien. Dat doen alleen een paar wanhopigen hier in westen... Ik gebruik thuis ook electriciteit, ik kan wel met olielampen gaan prutsen omdat men dat vroeger ook deed, maar waarom zou ik met alle geweld vast willen houden aan hoe het vroeger was, als de tijd betere alternatieven biedt? Nee, voor mij geen korte golf meer. Ik ben er wel klaar mee.

Na de euro die gehannes met Frans geld overbodig maakte, de navigatie die geruzie met ingetekende routes op een kaart verdreef, kan nu ook de wereldomroep in het kampeerarchief. De globalisatie komt steeds dichterbij, Europa wordt steeds kleiner. Hoe hard Geert ook schreeuwt, het is een onomkeerbaar proces.

Le dentiste

2011-07-24T16:13:00.007+02:00

Vanochtend om 5 uur opgestaan, op de dag van vertrek naar onze vakantiebestemming doen we dat altijd. Of het nou nodig is qua reistijd of niet, belachelijk vroeg opstaan, vinden we bij ons thuis bij zomervakantie horen.
Gister hadden we al de hele dag lopen inpakken, dus na het aankleden, brood smeren en een snelle kop koffie kon de reis naar Bretagne in alle vroegte beginnen.

Anne voelde zich niet zo lekker. Anderhalve week geleden heeft ze een wortelkanaalbehandeling gehad. Ondanks de kuur blijft het kanaal pijnlijk, dus preventief had ze al een tweede kuur in de tas. Gedurende de reis werd het alleen maar erger. Breda was voor ons een point of no return, want een Franse tandarts lijkt net zo erg als een Duitse, dus daar van de snelweg af.
Wat nu? Op zoek naar een dokter of een tandarts voor advies. De zondag die wij zo’n handige reisdag vinden, blijkt een minder handige dokterzoekdag, dan maar direct richting Amphia ziekenhuis, wellicht kunnen ze ons daar verder helpen. Net als in Enschede zit naast het ziekenhuis een dokterspost, dus dat zat in elk geval mee.

De conclusie van dokter zat niet mee. Hij kon er niets aan doen, dat moet echt door een tandarts bekeken worden. Bellen met de tandarts van dienst. Heeft het zin om vandaag langs te komen? Nee. De vervangende tandarts zal niets doen, eerst de tweede kuur afwachten. Dat betekent tien dagen wachten voordat ze iets doen. Met een dikke kaak in Frankrijk voor de tent en in het slechtste geval als nog naar le dentiste, da’s niks. Dus… terug naar huis.

Felix in tranen. Eerst boos toen verdrietig. Dichter bij huis vermande hij zich. “Dit was wel een erg lange weg om bij het ziekenhuis te komen”, grapt hij nu al weer. Ik ben trots om hem. Wachten op beterschap van de kaak van je moeder, terwijl je je zo vreselijk verheugd had op de camping, dat is een ramp als je acht bent.

En het regent ook nog, bah!

Lucht

2011-07-15T09:08:00.008+02:00

Vrijdagochtend. Kopje koffie. Krantje. Goed geluimd. Dan TCTubantia blz. 13. Een enorme foto van de sloop van de Noordvleugel van De Wonne. Daar is veel gedoe om geweest, nu is die vleugel dus stuk. Even een citaatje van het artikel:

"De sloop wordt noodzakelijk geacht om het massieve Muziekkwartier beter uit te laten komen, een beetje lucht te geven als het ware."

Het massieve Muziekkwartier heeft dus lucht nodig. Ik ben geen architect, heb ook geen enkele ambitie in die richting. Ik geef toe dat ik er geen vestand van heb. Er ontstond in mijn ogen een heel prettig steegje waar oud en nieuw elkaar ontmoetten. In de ramen van het massieve Muziekkwartier weerspiegelde de oude gevel van de noordvleugen van De Wonne.

Ik hou van smalle weggetjes. Ik hou ook van steden met smalle steegjes. Eindeloos slenteren door Italiaanse stadjes, dat idee. In de Stad van NU is geen ruimte voor zulke straatjes. In de Stad van NU bouwen we een massief Muziekkwartier dat een beetje lucht nodig heeft. Daarvoor slopen we gebouwen van toen.
Er is vast een artistieke architect of bezielde plannoloog die mij dat echt kan uitleggen. Dat de gekke oude Wonne het schitterende massieve Muziekkwartier z'n lucht ontnam. Het massieve Muziekkwartier heeft ruimte nodig. We bouwen natuurlijk niet zo'n prachtig Muziekkwartier van NU om het vervolgens te laten verstikken door die ouwe troep. Da's logisch.

Op Google maps zie ik trouwens dat het bewuste benauwende steegje "Harry Banninkstraat" heet. Ik vraag me af wat Harry Bannink hiervan gevonden zou hebben. Maar dat is natuurlijk populistische nonsens van een burger die er geen verstand van heeft. Die er helemaal niets van snapt.

Mannendingen

2011-07-10T11:10:00.002+02:00

Onze samenleving feminaliseert. Overal moet over gepraat worden, geluk en verdriet tonen is de norm. In het basisonderwijs werken voornamelijk vrouwen, daardoor wordt echt jongetjesgedrag daar al gecorrigeerd. Beetje trekken, duwen ravotten is fout. Touwtjespringen is goed. Vlees eten is moord. Marters die je remleidingen doorknagen zijn goed. Een flinke scheet laten is fout. Misselijkmakende parfumwalmen waar 10 miljoen proefdieren voor over kling zijn gejaagd is goed.
Wat was ik dan ook blij dat Felix, nadat hij -op mijn kosten- lid is geworden van het wereld natuurfonds, nu dan ook eindelijk besloten heeft dat vissen zijn nieuwe hobby is! Hij wil nu iedere vis die hij vangt nog teruggooien, maar dat krijg ik er ook nog wel uit. Ik denk dat we volgende maand lekker schetenlatend als echte mannen de vangst op de barbecue gooien. Wat zal Geert trots op ons zijn!

UPDATE: Verdorie, we hebben nog een lange weg te gaan.
Felix durft de vis niet van het haakje te halen. En -nog erger- hij vroeg zojuist waar hier de wc is. We zitten potdomme midden in het bos!

Thuiswerken

2011-07-08T10:48:00.005+02:00

Vanochtend werk ik thuis. Ik ben samen met Jolie thuis en ik doe verwoede pogingen om iets uit mijn handen te krijgen. Jolie is drie. En als je drie bent en Jolie heet, heb je om de twee tellen aandacht nodig. Nou ja, nodig... Je wil aandacht. Je vraagt aandacht. Nou ja, vraagt... Je eist aandacht.

Na het ontbijt heb ik Jolie voor de tv geparkeerd. Kon ik mooi even een paar mensen bellen. Met de nadruk op even. Al tijdens het eerste telefoontje moest ze naar de wc. Terug van de wc wilde ze geen tv meer kijken. Ze wilde aankleden. Als je drie bent en Jolie heet, wil je zelf aankleden, maar kan je dat niet. Maar daar denk je zelf anders over. Onbewust onbekwaam.
Na de kleine aankleed-oorlog weer naar beneden.
"Nu wil ik plakken!"
Ik heb alle plakspullen gepakt en Jolie plakt. Mooi! Dan kan ik even mailen.
"Papa. Pap-pa. Pap-pah. Pahap-pah. PAP-PAP-PAPA!!! Ik wil knippen"
Schaartje voor Jolie pakken. Verkeerde schaartje. Goede schaartje pakken.
Telefoon!!! Laat maar lopen, eerst even de lijm van Jolie's handen afhalen. Hé, ook lijm op haar shirt en in haar haar.
"Ik heb honger"
Ik ben het zat.
Ik klap mijn laptop dicht en hoop dat de wereld ook zonder mijn inspanningen gewoon doordraait.

Wilde bloemen

2011-07-03T14:51:00.001+02:00

Tegenwoordig zie je hier in de Twentse &Achterhoekse natuur gelukkig weer steeds meer wilde bloemen!
Met dank aan het wereld natuurfonds, het overijssels landschap, stichting das & boom, groen links en de grenzenloze inzet van honderden vrijwilligers, kunnen onze kinderen weer naar hartelust bloemen plukken.

Encyclopedie

2011-07-03T11:33:00.001+02:00

Felix heeft een encyclopedie. Hij heeft vandaag een grote fout in dat boek ontdekt: "In mijn encyclopedie staat niet eens wat een encyclopedie is!"

Subsidie

2011-07-02T14:21:00.001+02:00

We zijn bij de kinderboerderij, weer zo'n typische linkse hobby. Heb zelfs een lama gezien, de raszuivere Nederlandse beesten waren blijkbaar op. Wat is er mis met de Hollandse koe, het drentse schaap en de limburgse huismus?
Ook verbazingwekkend weinig animalcops hier trouwens. Er is dus volop werk voor de pvv om, na radio2, ook de kinderboerderijen aan te pakken.

Tosti

2011-06-25T08:49:00.001+02:00

Anne en Felix zijn dit weekend kamperen. Ik heb dus een lekker rustig weekendje samen met Jolie.
Als je samen alleen bent, hoor je nog eens wat. 'Mamma maakt altijd vieze Tosti's. Moddertosti's. Jij maakt alleen maar lekkere Tosti's met kaas!'

Toekomst van Vliegveld Twente

2010-12-11T15:29:00.002+01:00

Na de sluiting van de militaire vliegbasis bleek de burgerluchthaven 'Airport Twente' niet exploitabel en werd ook deze gesloten. Inspanningen van de gemeente Enschede en provincie Overijssel om een doorstart van de luchthaven te realiseren strandden.
Inmiddels is er een stevige lobby op gang gekomen om miljoenen in het half vergane vliegveld te steken. Straks zal het nieuwe vliegveld een enorme motor voor de regionale economie worden. Gelooft u het? Het is nog nooit gelukt om er een rendabel vliegveld van te maken, maar nu is natuurlijk alles anders. Wat er in ieder geval anders is, is dat er inmiddels in Münster een prima vliegveld ligt. Maar dat is in het huidige Europa natuurlijk net aan de verkeerde kant van de grens.

Het zal er wel komen dat vliegveld. En vervolgens kan er over tien jaar van het vliegveld Twente net zo'n filmpje gemaakt worden als onderstaand:

1995

2010-10-12T20:39:00.004+02:00

Vroeger, vroeger, vroeger, vroeger. Ach ja, vroeger...
We schrijven 1995. Wie 1995 zegt, zegt
• Windows 95,
• de films Braveheart, Toystory en Zusje
• de geboorte van de Playstation,
• de explosieve groei van het internet (dat kwam natuurlijk door Windows 95, sorry Apple-fans…),
• de lancering van Yahoo en AltaVista,
• hoog water in het land van Maas en Waal,
• de zenuwgas-aanslag met Sarin in de metro van Tokio
• de start van TMF en SBS6,
• Christopher Reeve (Superman) raakt verlamd na een val van zijn paard
• de val van Srebrenica,
• Introductie van de Flippo
• Indurain wint voor de laatste keer de tour,
• Christo pakt de Rijksdag in
• kernproef op het eiland Mururoa,
• Willy Claes stapt op bij de navo
• de moord op Yitzhak Rabin
• geboorte van JavaScript
• Het is een nacht van Guus Meeuwis
• Charly Lownoise & Mental Theo
• Opnamen van de band Hedonia in een studio op Texel, hieronder de mega-hit ‘Bloed weer’

Smooth criminal

2010-05-09T00:09:00.002+02:00

Iedere avond zet Felix zijn Michael Jackson CD op en gaat dan dansen. Jolie is inmiddels ook al aardig bedreven.

Welkom Isa

2010-04-27T18:11:00.003+02:00

Hoera, ik ben oom! Mijn zus Colette en haar vriend Maurice hebben een geweldige dochter gekregen. Specs: 50 cm en 3300 gr. En natuurlijk is het een prachtbaby. Welkom Isa!

Optreden tijdens het Smartlappenfestival

2010-03-31T10:05:00.006+02:00

We hebben met veel plezier meegedaan aan het 4e Enschedese Smartlappenfestival. Onze collega Richard Bussink heeft een video en foto's van de avond gemaakt. Hieronder de video van ons optreden:

Het 4e Enschedese Smartlappenfestival

2010-03-12T11:13:00.005+01:00

Samen met mijn collega Frank vorm ik nu al enkele jaren het roemruchte gelegenheidsduo Frank en Frey. Dit jaar hebben we ons ingeschreven voor het Enschedese Smartlappenfestival!

De geruchten rondom onze deelname aan het 4e Enschedese Smartlappenfestival nemen steeds grotere vormen aan. Het is dan ook zeer goed mogelijk dat wij op zondag 28 maart met de unieke Smartlaptrofee, ontworpen door kunstenaar Frank Bouwmeester, én de eeuwige roem naar huis gaan!

Meer info vind je HIER

Als je geen boodschap hebt aan info maar meteen MET 50% KORTING kaarten wilt bestellen, klik je meteen HIER

Wacht niet te lang, kom op tijd, want vol=vol (1)

(1) citaat van Geert Wilders

Iedereen wilde gaan

2010-02-21T22:23:00.012+01:00

En daar ging het kabinet, boem, weg. Daar zullen maar weinig mensen rouwig om zijn want het was nou niet bepaald een kabinet van eenheid. Meer een gelegenheidscoalitie en hoewel dat natuurlijk best goed kan gaan, spatte van het begin af aan het wantrouwen er van af.
En nu? Eerst maar lekker Zwarte Pieten. Een oude regel zegt "Wie breekt betaald" en daar is iedereen nu natuurlijk bang voor. Hoe het werkelijk is gegaan, zal over een paar jaar pas blijken, maar dat het kabinet valt over het wel of niet voeren van een oorlog lijkt mij op zich niet onterecht. Blijkbaar heeft de NAVO voor de Nederlandse troepen geen tijdige vervanging geregeld. En blijkbaar moet je dan blijven. Of zal Verhagen een beetje de grote jongen hebben uithangen in Brussel en hebben aangegeven dat hij dat besluit er wel door zou krijgen?
Hoe dan ook, tot een paar maanden geleden riepen ze allemaal nog dat we gingen...

Tsja, het kan verkeren...

Anfo

2009-06-15T22:24:00.004+02:00

Deze zomer wordt het Anfo!
Huh, hoezo Anfo?
Nou Anfo bij het Idromeer.
Het Idromeer, waar ligt dat dan nou weer?
Ken je dat niet? Suf zeg, jij kent natuurlijk alleen het IJsselmeer. Ooit van het Gardameer gehoord? Daar ligt het Idro meer zo’n beetje naast.
Waarom gaan jullie dan niet gewoon naar het Gardameer?
Tsja, het Gardameer is meer voor het gewone volk zeg maar. Lekker met de Heineken-handdoek in de nek langs de boulevard lopen schreeuwen. Grote waffel over Italianen en ondertussen zelf op Wilders stemmen. Dat is niets voor ons. Wij zijn toch meer de culturele intellectuele bovenlaag. Met een prosecco in de hand de Volkskrant lezen, da’s meer ons ding.
En dan moet je naar het Idromeer?
Ja, nu wel. Tegen de tijd dat het Idromeer populair wordt, moeten we natuurlijk weer iets anders zoeken. Vroeger gingen we wel eens naar Toscane, maar daar komen tegenwoordig steeds meer mensen die bij het noemen van een schilder niet verder komen dan Rembrandt en de Winterschilder. Dan voel je je toch niet helemaal matchen zeg maar. Laten we wel wezen, als je niet eens van Medici gehoord hebt, heb je eigenlijk niets te zoeken in Florence.
Dat is toch iets met medicijnen? Doktoren en zo.
Nee niet echt, maar dat doet er nu ook niet toe. Daar gaan we toch niet meer naartoe, voor ons dit jaar lekker een ristretto of een Latte Macchiato op een terrasje in Anfo!
Ja, ja, ik heb het liefste altijd gewoon een Senseo…

Felix sport

2009-05-10T11:44:00.009+02:00

Zoals zoveel vaders, heb ik natuurlijk altijd de stille hoop gehad dat mijn zoon de nieuwe midvoor van het Nederlands Elftal zou worden. Echter, toen Felix zo’n twee jaar oud was, wist ik al dat dat er waarschijnlijk niet in zou zitten. Waar het buurjongetje op die leeftijd al in staat was om een bal met een rotschop tegen je kop aan te knallen, pakte Felix de bal altijd in z’n handen. Als hij dan een vliegje zag of een mooi bloemetje, liet hij de bal meteen weer vallen om op z’n knieën dat natuurwonder eens nader te bekijken. Niet bepaald verliefd op de bal dus.
Nu hij ruim zes is, weet hij dit ook. Hij heeft een grote rothekel aan voetballen. Om te doen. Samen naar FC Twente gaan vindt’ie daarentegen geweldig. Toen ik hem na zijn eerste bezoek met mij aan de Grolsch Veste vroeg wat hij nou het allerleukste vond, shockeerde hij mij met z’n antwoord, "het klapstoeltje, pap!". Buiten de klapstoeltjes om, gaat hij ook heel erg graag naar FC Twente toe. Volgens mij omdat een voetbalstadion zowat de enige plek is waar hij ongelimiteerd kei-hard mag schreeuwen, dat vindt’ie super. Natuurlijk heb ik hem wel zodanig opgevoed dat Ajax dood moet en Nkufo de plaatsvervanger van onze lieve heer op aarde is. Wat dat betref ben ik echt een heel goede vader.
Met Anne had ik het er al wel eens over gehad dat het voor Felix wel leuk zou zijn als hij op een sport zou gaan. Hij heeft een aan adhd grenzende bak met energie. Om ervoor te zorgen dat dat er niet alleen hier in de woonkamer uitkomt, kan sport een prima uitlaatklep zijn. Zelf denkt hij daar heel anders over, hij wil alleen maar drummen. Eerlijk gezegd herken ik dat wel; Felix is een soort mini-me. Ik vond het ook altijd veel leuker om muziek te maken. Ook ik vind het veel leuker om in het stadion te zitten dan op het gras te rennen.
Met de kapper hadden wij het ook wel eens gehad over de mis-match tussen Felix en sport. Zoals het hoort bij een echte kapper had hij een goed advies. Hij zit zelf op korfbal en volgens hem is dat een heel geschikte sport voor Felix. Dus ik zaterdag met een boze Felix naar nääs, een korfbalclub tweehonderd meter van huis. Felix had overduidelijk de pest in. Hij had thuis al luid en duidelijk laten weten dat hij korfbal enorm stom vond. Een lichte twijfel maakte zich van mij meester, maar een goede ouder pakt af toe door, dus gingen we toch. De weg ernaartoe heeft hij niets gezegd en zijn hoofd stond op onweer. Toen we het terrein van nääs opfietsten zag hij een springkussen staan. Als sneeuw voor de zon verdween zijn rotbui en twee tellen later stond hij tussen alle andere aspirant F-jes te springen. Toen hij ook nog een nääs T-shirt kreeg kon de lol al helemaal niet meer op. Felix was veranderd van een chagrijnige fietser in een echte korfballer.
Hoewel ik zelf ook niet echt het type van zo’n plastic mand op een hoge paal ben, moet ik eerlijk toegeven dat ze het erg leuk georganiseerd hadden. Er waren allemaal verschillede spelletjes en voor ik het wist, was Felix uit mijn blikveld verdwenen. Samen met andere nouveau nääs’ers rende hij rond en gooide hij met ballen. Als klap op de vuurpijl kreeg hij na afloop ook nog een heus getuigschrift, dus was hij officieel korfballer. Aan het einde van de middag wilde hij zelfs niet meer weg. Op de fiets terug naar huis was hij dus net zo boos als op de heenweg.
Donderdagavond heeft’ie z’n eerste training. Ik zal me er nu dus definitief bij moeten neerleggen dat Felix nooit een profvoetballer zal worden. Gelukkig heeft FC Twente tegenwoordig ook een heel aardig vrouwen voetbalelftal op het hoogste niveau en als je Jolie met een bal in de weer ziet, zou het mij niets verbazen als zij ooit in een kolkende Grolsch Veste een ereronde mag maken met de Europacup. Dat Felix en ik dan juichend op de tribune zitten, staat al vast.

Verhalen uit Vietam

2009-02-03T18:59:00.005+01:00

klik op de foto voor meer foto's

Inmidels ben ik weer veilig met voeten op Neerlands bodem. Op de site die wij voor dit project gelanceerd hadden, kan je de hele rit nog eens meebeleven! http://www.vietnam.trimm.nl/

Fietsen in Vietnam

2008-11-11T20:09:00.002+01:00

Het is al weer behoorlijk lang geleden dat ik hoorde dat mijn collega Ron het idee had opgevat om te gaan fietsen in Vietnam. Het leek mij een nogal wild plan en ik moet eerlijk bekennen dat ik er in die beginfase nauwelijks serieus aandacht aan besteed heb. Ik ben niet de sportiefste TriMM’er en niemand heeft mij ooit kunnen betrappen op een voorliefde voor fietsen. Anne stelt wel eens in het weekend voor om een eindje te gaan fietsen met de kinderen, maar ik vind dat niet echt de hoogtepunten uit mijn leven…
Toch ben ik nu één van de tien mensen die gaan fietsen in Vietnam. Dat ik tien dagen op de fiets stap is op zich verwonderlijk, maar dat ik dat in Vietnam ga doen is eigenlijk nog verwonderlijker. Ik houd eigenlijk helemaal niet van verre, vreemde oorden. Ik vind op vakantie gaan natuurlijk hartstikke leuk, maar ook dan zoek ik het vertier nooit echt ver buiten de deur. Ik ben nog nooit buiten Europa geweest en heb dat ook nooit gewild. Het meest avontuurlijke dat ik ooit gedaan heb, is liftend en met een rugzak naar Portugal. Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik dat vreselijk vond. Wat mij het meest van die vakantie voor de geest staat, is dat ik drie weken lang geen stoel had en dus drie weken lang op de grond heb moeten zitten. Verder was het een redelijk safe vakantie want liften naar Lissabon slaagde wonderwel, maar de weg terug hebben we geheel per trein afgelegd.
In mijn naaste omgeving is dan ook met verwondering gereageerd op het nieuws dat uitgerekend ìk ga fietsen in Vietnam. En toch begint het er zo langzamerhand naar uit te zien dat ik van 4 t/m 20 januari met een houten kont door Vietnam ga toeren. Het land dat ik eigenlijk alleen maar ken van ‘Tour of Duty’ uit de jaren 80 en de single ‘Goodnight Saigon’ van Billy Joel. Allemaal dingen die gerelateerd zijn aan die oorlog uit de jeugd van mijn ouders.
Waarom doe ik dan eigenlijk mee? De hoofdreden is dat ik mijzelf een ongelooflijke onbenul vind als ik zo’n avontuur aan mij voorbij laat gaan. Wie krijgt nou de kans om met een aantal collega’s zo’n reis te ondernemen? Het is bovendien voor een goed doel, dus op de momenten dat ik het minder zie zitten, zal ik dat vooral voor ogen houden.
Vooraf proberen we zoveel mogelijk geld bijeen te brengen voor Child Surgery Vietnam. Die stichting helpt voor zo’n € 80 per operatie, kinderen met een handicap om weer gezond door het leven te gaan. Geen peanuts, maar nou ook weer niet een bedrag waar ‘wij’ in Nederland van wakker liggen. Dus ook langs deze weg wil ik vrienden, familie, kennissen en alle andere lezers van mijn blog oproepen om een bijdrage te storten. Via TriMM hebben we een speciale rekening geopend. Daar mag ieder willekeurig bedrag op gestort worden: Ons rekeningnummer: 1286.17.845, t.n.v. TriMM inzake Sponsortocht te Enschede.
Heel, heel , heel binnenkort gaat onze prachtige sponsorfietstocht-site in de lucht, bloggen over de fietstocht zal ik verder daar doen.

2008-11-09T10:13:00.002+01:00

Felix is naar de kapper geweest! Hij was zijn lange lokken zat, af en toe werd hij voor een meisje aangezien en dat kan natuurlijk niet! Bij de kapper heeft hij in een boek een foto opgezocht van een echt 'politie-kapsel' vervolgens ging de schaar er in.

Klik hier voor de foto's

NB: Pas op, schokkende beelden!!!

Music was my first love

2008-10-27T20:06:00.005+01:00

Toen ik nog een klein Läslootje was pingelde ik regelmatig op de oude gitaar van mijn moeder. In mijn oren speelde ik dan een liedje, voor alle anderen was het niet aan te horen gepriegel. Toen ik een jaar of 10 was, kreeg ik van mijn ouders een echte nieuwe Spaanse gitaar. Op de markt haalde mijn moeder een lap gevoerde paarse stof en daar maakte ze een gitaarhoes van. Zo fietste ik ééns per week met mijn paarse gevaar op m'n rug naar de muziekschool. Maar gitaarles was een tegenvaller. Waar ik gitaarspel als op de LP van de Eagles wilde spelen, bestonden de lessen uit semi-klassiek gepling-plong. Van alle nummers die ik in die paar jaar muziekles heb gehad, kende ik vooraf geen enkel nummer. Niets van de radio of van mijn enorme stapel LP's of cassettebandjes. Na een paar jaar was mijn gitaarliefde dan ook verdwenen.
Een half jaar na het beëindigen van mijn gitaarles kocht ik een elektrische gitaar en op slag was de liefde weer in volle hevigheid terug. Ik schafte een boekje met akkoorden aan en in een mum van tijd speelde ik de hele dag. Ik zat ook al heel snel in een bandje hoewel ik er eigenlijk niets van kon. Muziek maken is vooral leuk als je het samen doet! Bandjes hebben echter de ziekelijke neiging uit elkaar te gaan (muzikale meningsverschillen heet dat) dus in mijn middelbareschooltijd heb ik zo'n vijf bandjes versleten. Ik was in die jaren eigenlijk altijd met muziek bezig. Vooral uitzoeken en schrijven was 'mijn ding'.
In 1990 ben ik gaan studeren in Nijmegen en zo kwam er een einde aan mijn roemruchte muzikantenbestaan. Dacht ik. Want een paar maanden later zat ik in een bandje van een vriend van een studiegenoot. Het bandje heette Hedonia en we schreven alle nummers zelf. Eerst in het Engels, dan klinkt het al snel 'Rock 'n Roll' later in het Nederlands omdat het Engels als vreemde taal toch behelpen blijft als je iets wil zeggen. Ik ontpopte mij meer en meer tot zanger en steeds minder als gitarist. We oefenden iedere vrijdagmiddag en deden dat met een vasthoudendheid dat er wel resultaat moest komen. En dat kwam. Gaandeweg werden steeds beter en we maakten nummers die niet onaardig waren. In het beperkte studentencircuitje ritselden we af en toe een optreden, maar we waren vooral druk met schaven aan de songs. Een geweldige tijd waarin ik heb geleerd om liedjes te schrijven, vooral teksten, maar soms rolde er zo maar iets leuks uit.
In 1995 was de studie afgelopen en de 4 overige leden van Hedonia waren inmiddels uitgewaaierd over Nederland. Mark woonde in Tiel, Marcel in Dordrecht, Michiel in Ubbergen, Boris in Nijmegen en ik in Arnhem. Het onvermijdelijke einde kwam in zicht en de band is inderdaad een paar maanden later uiteen gevallen. Zo gaan die dingen.
Afgelopen weekend kreeg ik een mailtje van Michiel dat hij een videoband uit 1993 had gedigitaliseerd op z'n computer. Een filmpje van Hedonia is vanaf nu op YouTube te bewonderen. Ik hoef geen oordeel over goed of slecht, het was vooral leuk. En tsja, wat is het dan ongemerkt lang geleden. Nu zit ik dus als gezellige huisvader met de kids op schoot naar een filmpje van toen ik nog een rocker was te kijken. Van toen het leven nog eenvoudig was, toen we nog idealen hadden, toen we nog spichtige koppen hadden. Van toen we jong waren. Zucht...

Bekijk ons accoustische optreden op: http://www.youtube.com/watch?v=L63NogRRuLM

Let's go digital

2008-05-06T17:13:00.006+02:00

Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik gek ben op gadgets. Altijd al geweest. Als er kermis was bij ons in het dorp, stond iedereen rond de botsauto’s, maar ik liep met minstens tien horloges rond, allemaal met de grijpkraan gepakt. Toen de eerst walkman op de markt kwam, moest en zou ik er eentje hebben. Zo ook de eerste cd-speler en videorecorder. Ik liep al bellend door de stad, toen al die mensen die nu een mobiele telefoon hebben zo'n mobieltje nog een belachelijk apparaat vonden. Dat geldt natuurlijk ook voor de magnetron, zakcomputer, laptop, digitaal fototoestel, filmcamera, dvd-speler, mp3-speler en wat recenter de navigatie voor in de auto. Ik ben een early adapter and I'm loving it!
Ik liep dus al een tijd verlekkerd te kijken naar de digitale spiegelreflexcamera’s. Ik wist me lang te bedwingen, maar door de enorme prijsdaling van de camera’s het afgelopen jaar, voelde ik me een dief van mijn eigen behoeftebevrediging dat ik nog altijd met een digitale compact-camera rondliep. Wel een hele coole natuurlijk, maar toch…
Eindelijk heb ik dus mijzelf gelukkig gemaakt met een mooie Nikon D40. Niet de hipste en de meeste mogelijkheden (ik moet natuurlijk over een paar jaar wel wat te upgraden hebben), maar wel een hele kekke. Drie dagen later natuurlijk een extra lens erbij gekocht, want je snapt zelf uiteraard ook wel dat zo’n standaardlens voor de echte fotograaf het net niet is. En ik moet zeggen, zelden heb ik zo genoten van een aankoop! Dit grenst aan het plezier dat de videorecorder mij destijds schonk. Ik wist zelf natuurlijk al langer dat er in mij eigenlijk een Paul Huf schuilt, maar de kiekjes die ik maakte leken toch iets anders te verbeelden.
Nu kan ik eindelijk echt fotograferen! Ik heb meteen een Picasa account gemaakt zodat de hele wereld kan meegenieten. Uiteraard vooral heel veel Felix, Jolie en Anne, maar af en toe kies ik zelfs een echt onderwerp. Mede geïnspireerd door een aantal collega’s die een heuse fotoclub hebben opgericht waar ik schoorvoetend bij aansluit. Voorlopig mag ik nog niet in hun schaduw staan, maar ik waarschuw iedereen vast: ik ben een echte fotografiefreak aan het worden!
Dus als je binnenkort in Enschede door de stad loopt en je ziet een kale man met een enorme telelens op het terras zitten, dan kan het maar zo zijn dat ik een project binnenstadfotografie gestart ben.
Je bent dus gewaarschuwd.

Hallo wereld, hier is Jolie

2007-11-15T13:30:00.000+01:00

En daar is ze dan! Na negen maanden wachten, precies op de uitgerekende dag: onze dochter Jolie!

Voor de statistici:
2980 gram, 50 cm, geboren op 15 november 2007 om 01.50 uur.
Kijk op http://www.jolie.laslohut.com/ voor de eerste beelden.

Hat je wat?

2007-11-14T20:49:00.000+01:00

Ik werk bij TriMM, een superleuk bedrijf. Het aardige is dat TriMM in de race is om beste werkgever van Twente en de Achterhoek te worden. Beste werkgever van de beste regio zeg maar. Cool!

De Twentsche Courant Tubantia, het regionale journalistieke bolwerk van Oost-Nederland, heeft een afdeling TV, TUB TV genaamd. Een paar weken geleden kwamen twee dames en een heer van TUB TV langs bij TriMM om een reportage over ons bedrijf te maken. Dat is gelukt, en hoe! Het is een prachtig filmpje geworden dat heel goed de sfeer bij TriMM weergeeft.

Voor die film wilde men met een aantal mensen spreken. Wie staat er in zulke gevallen natuurlijk met z’n bril vooraan? Ik natuurlijk! Je wilt wat bereiken in het leven of je wilt het niet, dus pakken wat je pakken kan qua exposure!

Nou ik kan je vertellen, ik sta er mooi op! Opvallend is mijn weinig vrolijke uitstraling voor iemand die bij de beste werkgever werkt, maar ja. Ik ben nou eenmaal een serieus mannetje als het op werk aankomt. Nee het hoogtepunt zit ‘m in de weergave van mijn naam. Ik heb die lui nog 12x mijn naam staan spellen… Normaal verkloot iedereen altijd mijn voornaam, die ä is moeilijk, geef ik toe, maar mijn achternaam is van een boereneenvoud dat dat eigenlijk nooit mis gaat. Tot deze keer. Bij de leukste werkgever van Nederland noemt iedereen mij nu mr. Hat.
Heb ik eindelijk mijn 15 seconds of fame, krijg je dit...

Kijk zelf op:
http://www.tctubantia.nl/video/regionieuws/article2154539.ece

Kinki

2007-06-10T21:37:00.000+02:00

Acht jaar geleden zaten Anne en ik op een zaterdagochtend in de krant te bladeren en zagen we dat er een open dag was bij het asiel. Je hebt ‘kattenmensen’ en ‘hondenmensen’ en wij komen allebei uit een gezin waar vroeger een kat door het huis liep.
In het asiel aangekomen zag ik hem meteen zitten. Een dikkige chagrijnige cyperse kater. Precies zoals we vroeger thuis hadden. Waar sommige andere poezen zich kopjesgevend zowat door de tralies heen drukten, bleef hij stoïcijns bovenop een muurtje zitten. Ik vroeg iets over hem aan een asielmedewerker en deze kat bleek een voor ons perfect profiel te hebben: Kan goed alleen zijn en kan ook goed in een gezin met kinderen. Wij hadden nog geen kind, maar wisten dat er vroeg of laat wel minstens ééntje zou komen, daar moest onze nieuwe huisvriend natuurlijk wel mee overweg kunnen.
Toen hij uit het hok gehaald werd bleef hij stuurs. Hij had hier duidelijk geen zin in. We hebben hem voor 80 gulden, inclusief doos, gekocht. Zodra we in de auto stapten stopte hij met klagelijk miauwen en ging lekker liggen in de doos. Thuis gekomen nam hij direct een paar hapjes van de klaargezette brokjes een slokje water en hij liep regelrecht naar ons toe en sprong op schoot. Kinki was thuis! We hadden die naam snel bedacht want hij heette eigenlijk Speedy. Dat vonden we helemaal niets. Het werd dus Kinki naar een personage uit Unit13. In een mum van tijd had Kinki zich helemaal in ons leven ingewerkt. Hij was blij als we thuiskwamen, speelde graag met een touwtje, een balletje of met één van ons. Ik kan me herinneren dat ik wel eens ovenwanten aandeed en dat hij dan helemaal uit z’n dak ging, inclusief grommende keelgeluiden.
Toen we verhuisden naar ons huidige huis moest hij erg wennen. De eerste paar dagen heeft hij bijna alleen maar op zolder gezeten. Ook durfde hij niet naar buiten. Dan bleef hij naast de deur in elkaar gedoken zitten, maar langzaam maar zeker wende hij en werd ook dit huis helemaal zijn domein. Wel vertelde de dierenarts ons eens dat Kinki waarschijnlijk veel ouder was dan we dachten, en dat merkten we ook wel. Hij werd langzaam maar zeker bejaard.
De geboorte van Felix zette zijn leven helemaal op z’n kop. In het begin ging het nog wel, maar toen Felix eenmaal kon kruipen kreeg die ouwe Kinki vaak de volle laag. Hij werd aan zijn staart, z’n poten en z’n oren getrokken en wij zaten vaak verbaasd toe te kijken dat hij dat allemaal over zich hen liet komen.
Naar mate Felix ouder werd, werden het de grootste vrienden. Felix deelde al zijn geheimen met Kinki en Kinki was zichtbaar blij als hij Felix zag. Iedere ochtend komt Felix rond een uur of zeven met Kinki onder zijn arm geklemd onze slaapkamer binnen. Kinki gaat dan lekker aan het voeteneind liggen en Felix tussen ons in. Iedere ochtend tot afgelopen vrijdag.
We waren hem een dag kwijt en dat gebeurde eigenlijk nooit. Met dit mooie weer lag’ie meestal in de tuin, op een tuinstoel of ergens in de bosjes. Een paar keer per dag kwam hij dan even miauwend langs, want hij was waarschijnlijk een beetje dement. Het kwam steeds vaker voor dat hij doelloos door het huis liep te miauwen, maar vaak vond hij dan later toch z’n draai en ging ergens liggen spinnen. Gister realiseerden we ons dat we hem eigenlijk de hele dag niet gezien hadden. Vanochtend belde Anne de dierenambulance en we zaten niet langer in onzekerheid. Kinki was gevonden. Dood. Felix is een tijdje ontroostbaar geweest, om het uur heeft hij nog zo’n bui. Hij is z’n allerbeste vriend kwijt en dat doet pijn.

Tonic met ijs

2007-06-08T14:22:00.000+02:00

Op het moment dat ik dit opschrijf, is het hier in Enschede schitterend weer. Heerlijk! Ergens in mijn genen zit de behoefte om met dit weer op een terrasje te gaan zitten. Wij wonen eigenlijk alleen maar op loopafstand van het centrum omdat we dan met mooi weer vaak tussendoor even op een terrasje kunnen zitten. Nu is Enschede toch één van die perfecte terrassteden, rondom de oude kerk is het een bonte verzameling cafés met elk hun eigen terras. Doordat het plein rond om de kerk ligt, is altijd de mogelijkheid om in de zon of de schaduw te zitten. Bovendien is het er altijd redelijk druk zodat je goed kunt ‘mensen kijken’ (een grote hobby van mij).
Nu heb ik de vorige keer al verhaald van het drama ‘koekje bij de koffie’ maar het kan nog erger! Om de één of andere reden bestel ik als ik in een café zit zelden frisdrank, maar ontpop ik mij tot een heuse Tonic-freak als ik op een terras zit. Die rare bittere Tonic-smaak bezorgd mij een ultiem zomers geluksgevoel. Ik vind het ook echt een terrasdrankje, ik kan mij ten minste niet herinneren dat wij het ooit hier thuis in de koelkast hebben liggen. Maar wat wil het geval? Het is blijkbaar vreselijk hip binnen Horeca Nederland om van die lange, smalle glazen te hebben. Vervolgens wordt zo’n glas volgeplempt met ijs, dan een schijfje citroen op de rand en vervolgens wordt er een stamper MET DE HANDZIJDE NAAR BENEDEN (!) in het ijs gestoken. Nou krijg je Tonic meestal in en flesje, dus wordt die stamper niet ondergedompeld in de frisdrank zodat je van die plakkerige handen krijgt. In die zin heb ik als Tonic-freak nog geluk, maar heb je wel eens geprobeerd om je schijfje citroen tussen de ijsblokjes door naar de bodem van je glas te manoeuvreren om lekker te kunnen stampen? Dat lukt dus niet! Ik pak tegenwoordig het schijfje citroen er uit, gooi de ijsblokjes weg , het schijfje in mijn glas en dan schenk ik het flesje leeg. Wat een gedoe! Je zou er bijna bier van gaan drinken! Nou drink ik zomers ook graag witbier en daar wordt vaak zonder te vragen een schijfje citroen in gegooid. Dat er een schijfje citroen in een glas witbier hoort is en wijdverbreid misverstand waar ik het een volgende keer graag over heb.

Luisterplezier

2007-05-20T13:27:00.000+02:00

Zoals zo veel kinderen vindt Felix het erg leuk om tv te kijken. Zo als zo veel ouders vind ik het niet prettig als Felix tv zit te kijken. De programma’s waar hij naar kijkt zijn als achtergrondgeluid voor mij hoogst irritant. En dan lukt het ons nog steeds als moderne verantwoorde ouders om hem bij de Jetix-bagger vandaan te houden, dat is helemaal een aanslag voor de oren. Felix kijkt dan ook niet zo zeer tv, als wel dvd’s. Hij is vier en half en weet al zo’n twee jaar hoe je een dvd in de speler moet doen. Het menu bedienen lukt nog niet zo best, maar dat zal over en half jaartje ook wel zelf lukken.
Het liefst kijkt’ie naar Pippi Langkous, daar is qua Montessori-norm vast weinig mis mee (zijn twee juffen zijn ook fan van Pippi), maar ik gruwel van dat roodstaartige kwekdametje! Dat ligt overigens niet aan Inger Nilsson die Pippi speelt, maar aan Paula Majoor. Paula heeft de Nederlandse stem van Pippi gestalte mogen geven en zij is er persoonlijk verantwoordelijk voor dat ik mijn leven lang een hekel aan Pippi heb gehad! Nu Felix helemaal met haar wegloopt en ik natuurlijk regelmatig met hem meekijk, moet ik erkennen dat ik mij door Paula verschrikkelijk heb laten misleiden. Pippi is helemaal geen hysterisch krijsend gruwelkind, Pippi is een heldinnetje! Pippi is zwaar oké! Felix speelt nu heel vaak Pippi en dan gaat hij ‘even een paard optillen’, want dat soort dingen doet Pippi! Voor Felix heb ik een superoplossing gevonden: een MP3 speler! Hij kan helemaal zijn gang gaan en ik merk er niets van! Hij heeft een paar verhaaltjes van Pippi op z’n MP3 speler staan. Als hij de oordopjes van de speler indoet en speler aanzet, gaat zijn blik op afwezig en drijft hij weg in de wereld van villa Kakelbont, Taka Tukaland en meneer Nilsson. Om jaloers op te worden!

Een koekje bij de koffie

2007-05-19T22:52:00.000+02:00

Nu ik mijn eigen Blog heb, heb ik eindelijk een plek om mijn frustraties de vrije loop te laten. Overigens verkeer ik niet in de veronderstelling dat mijn geestenkronkels verder zullen reiken dan de gebruikelijke familie en vriendenkring. Want laten we eerlijk zijn, heeft een van u ooit een blog van een wildvreemde gelezen? Ik lees alleen blogs van bekenden en van mensen die interessante zaken te melden hebben. Overbodig om te vermelden dat het hier twee aparte groepen betreft. Maar ik dwaal af: mijn frustratie!
Ik wandel graag met Felix en Anne door de stad en je kunt er vergif op innemen dat er na zo’n anderhalf, twee uur de behoefte bestaat om even gezellig ergens te gaan zitten. Op de plaats van bestemming bestel ik vaak koffie, Anne neemt thee en Felix vraagt steevast om ‘een koude Fristi’. Tot zover geen vuiltje aan de lucht. We hebben goed geshopt, zitten nu lekker en Felix rent rond, kwekt of kijkt, hoe dan ook: een gelukkig gezin. Tot de bestelling gebracht wordt…
De koffie en thee gaan vrijwel zonder uitzondering vergezeld van een al dan niet smakelijk koekje, lekker! Helaas is het naast het flesje Fristi akelig leeg… Dat is een klein menselijk drama, want Felix is van ons drieën nou juist degene die grote waarde hecht aan het koekje. Anne wil ook best graag haar koekje, dus eindigt deze situatie voor mij meestal koekjes-loos. Ik heb sinds Felix koekjes lust (23-01-2004) in de horeca geen koekje meer bij de koffie gehad! En met mij ongetwijfeld vele vaders en moeders. Het wordt tijd dat aan dit grote onrecht een einde wordt gemaakt! Dames en heren van de horeca: serveer a.u.b. ook koekjes bij de Fristi, Chocomel en ranja. Honderdduizenden kinderen zullen u er zeer dankbaar voor zijn! (…en dus ook hun ouders…)

Daar gaan we dan

2007-05-18T10:28:00.000+02:00

Na veel gehoord en gelezen te hebben over het nut (en vooral de zinloosheid) van het hebben van een eigen Blog, kan ik niet langer achter de tijdgeest aanhobbelen: Ik moet ook Bloggen! Omdat ik over het algemeen weinig wereldschokkends meemaak, gaat ie door het leven (?) als Läslo's BlaBlaBlog. Dat belooft wat!
Ik beloof in ieder geval af en toe eens iets te melden zodat al mijn fans van mijn sores op de hoogte blijven...