Le dentiste

Vanochtend om 5 uur opgestaan, op de dag van vertrek naar onze vakantiebestemming doen we dat altijd. Of het nou nodig is qua reistijd of niet, belachelijk vroeg opstaan, vinden we bij ons thuis bij zomervakantie horen.
Gister hadden we al de hele dag lopen inpakken, dus na het aankleden, brood smeren en een snelle kop koffie kon de reis naar Bretagne in alle vroegte beginnen.

Anne voelde zich niet zo lekker. Anderhalve week geleden heeft ze een wortelkanaalbehandeling gehad. Ondanks de kuur blijft het kanaal pijnlijk, dus preventief had ze al een tweede kuur in de tas. Gedurende de reis werd het alleen maar erger. Breda was voor ons een point of no return, want een Franse tandarts lijkt net zo erg als een Duitse, dus daar van de snelweg af.
Wat nu? Op zoek naar een dokter of een tandarts voor advies. De zondag die wij zo’n handige reisdag vinden, blijkt een minder handige dokterzoekdag, dan maar direct richting Amphia ziekenhuis, wellicht kunnen ze ons daar verder helpen. Net als in Enschede zit naast het ziekenhuis een dokterspost, dus dat zat in elk geval mee.

De conclusie van dokter zat niet mee. Hij kon er niets aan doen, dat moet echt door een tandarts bekeken worden. Bellen met de tandarts van dienst. Heeft het zin om vandaag langs te komen? Nee. De vervangende tandarts zal niets doen, eerst de tweede kuur afwachten. Dat betekent tien dagen wachten voordat ze iets doen. Met een dikke kaak in Frankrijk voor de tent en in het slechtste geval als nog naar le dentiste, da’s niks. Dus… terug naar huis.

Felix in tranen. Eerst boos toen verdrietig. Dichter bij huis vermande hij zich. “Dit was wel een erg lange weg om bij het ziekenhuis te komen”, grapt hij nu al weer. Ik ben trots om hem. Wachten op beterschap van de kaak van je moeder, terwijl je je zo vreselijk verheugd had op de camping, dat is een ramp als je acht bent.

En het regent ook nog, bah!