Korte golf

Ik ga in de zomervakantie altijd kamperen. Het gaat wellicht een beetje tegen de tijdgeest van jacht op luxe in, maar ik vind het heerlijk om in de zomer de auto vol te pakken en naar het zuiden te rijden, vervolgens op een camping terecht te komen en daar de tent op te zetten. Ik snap best dat sommigen het fijn vinden om in een hotel te zitten, maar het gevoel van vrijheid en onafhankelijkheid krijg ik niet van een bed waar voor mij honderden anderen in gelegen hebben.

Wat ik niet wil missen tijdens vakantie is het nieuws in Nederland. Daarom zoek ik voor vertrek altijd de frequenties op waarop de wereldomroep het beste te ontvangen is op mijn vakantielocatie. Zo heb ik aan de rand van een Italiaans meertje in 1994 de wedstrijden van het Nederlands elftal gevolgd. Kenmerkend voor de kortegolf is dat het signaal steeds wegzakt en weer aansterkt. Voor mij persoonlijk hoort dat ruizende, piepende geluid helemaal bij vakantie. Het versterkt het gevoel ver van huis te zijn, je voelt je daardoor avontuurlijker dan je bent.

Nu staan we op een camping in Bretagne. Dit jaar kan ik mijn briefje met kortgolf frequenties wel weggooien. De hele camping heeft 100% wifi dekking. Voor de digibeten die net onder een steen vandaan gekropen zijn, toen ze dit gingen lezen: op de hele camping is perfect draadloos internet. Aangezien ik twee iPods, een laptop en mijn telefoon bij me heb, beschik ik over 4 devices om gebruik te maken van wifi. ’s Avonds hoef ik dus niet af te stemmen op 5955 of 9895 of 13700 op de korte golf. Ik luister naar met het oog op morgen in full stereo, net als thuis.

Nou kan ik natuurlijk mijn wereldradio pakken en puur voor het gevoel ouderwets wereldomroep luisteren, maar ik ben malle Pietje niet. In China sterft de acupunctuur ook uit nu ze de mogelijkheid hebben van moderne geneeskunde, geen mens gaat daar voor de romantiek nog met naalden lopen klooien. Dat doen alleen een paar wanhopigen hier in westen... Ik gebruik thuis ook electriciteit, ik kan wel met olielampen gaan prutsen omdat men dat vroeger ook deed, maar waarom zou ik met alle geweld vast willen houden aan hoe het vroeger was, als de tijd betere alternatieven biedt? Nee, voor mij geen korte golf meer. Ik ben er wel klaar mee.

Na de euro die gehannes met Frans geld overbodig maakte, de navigatie die geruzie met ingetekende routes op een kaart verdreef, kan nu ook de wereldomroep in het kampeerarchief. De globalisatie komt steeds dichterbij, Europa wordt steeds kleiner. Hoe hard Geert ook schreeuwt, het is een onomkeerbaar proces.

Le dentiste

Vanochtend om 5 uur opgestaan, op de dag van vertrek naar onze vakantiebestemming doen we dat altijd. Of het nou nodig is qua reistijd of niet, belachelijk vroeg opstaan, vinden we bij ons thuis bij zomervakantie horen.
Gister hadden we al de hele dag lopen inpakken, dus na het aankleden, brood smeren en een snelle kop koffie kon de reis naar Bretagne in alle vroegte beginnen.

Anne voelde zich niet zo lekker. Anderhalve week geleden heeft ze een wortelkanaalbehandeling gehad. Ondanks de kuur blijft het kanaal pijnlijk, dus preventief had ze al een tweede kuur in de tas. Gedurende de reis werd het alleen maar erger. Breda was voor ons een point of no return, want een Franse tandarts lijkt net zo erg als een Duitse, dus daar van de snelweg af.
Wat nu? Op zoek naar een dokter of een tandarts voor advies. De zondag die wij zo’n handige reisdag vinden, blijkt een minder handige dokterzoekdag, dan maar direct richting Amphia ziekenhuis, wellicht kunnen ze ons daar verder helpen. Net als in Enschede zit naast het ziekenhuis een dokterspost, dus dat zat in elk geval mee.

De conclusie van dokter zat niet mee. Hij kon er niets aan doen, dat moet echt door een tandarts bekeken worden. Bellen met de tandarts van dienst. Heeft het zin om vandaag langs te komen? Nee. De vervangende tandarts zal niets doen, eerst de tweede kuur afwachten. Dat betekent tien dagen wachten voordat ze iets doen. Met een dikke kaak in Frankrijk voor de tent en in het slechtste geval als nog naar le dentiste, da’s niks. Dus… terug naar huis.

Felix in tranen. Eerst boos toen verdrietig. Dichter bij huis vermande hij zich. “Dit was wel een erg lange weg om bij het ziekenhuis te komen”, grapt hij nu al weer. Ik ben trots om hem. Wachten op beterschap van de kaak van je moeder, terwijl je je zo vreselijk verheugd had op de camping, dat is een ramp als je acht bent.

En het regent ook nog, bah!

Lucht

Vrijdagochtend. Kopje koffie. Krantje. Goed geluimd. Dan TCTubantia blz. 13. Een enorme foto van de sloop van de Noordvleugel van De Wonne. Daar is veel gedoe om geweest, nu is die vleugel dus stuk. Even een citaatje van het artikel:

"De sloop wordt noodzakelijk geacht om het massieve Muziekkwartier beter uit te laten komen, een beetje lucht te geven als het ware."

Het massieve Muziekkwartier heeft dus lucht nodig. Ik ben geen architect, heb ook geen enkele ambitie in die richting. Ik geef toe dat ik er geen vestand van heb. Er ontstond in mijn ogen een heel prettig steegje waar oud en nieuw elkaar ontmoetten. In de ramen van het massieve Muziekkwartier weerspiegelde de oude gevel van de noordvleugen van De Wonne.

Ik hou van smalle weggetjes. Ik hou ook van steden met smalle steegjes. Eindeloos slenteren door Italiaanse stadjes, dat idee. In de Stad van NU is geen ruimte voor zulke straatjes. In de Stad van NU bouwen we een massief Muziekkwartier dat een beetje lucht nodig heeft. Daarvoor slopen we gebouwen van toen.
Er is vast een artistieke architect of bezielde plannoloog die mij dat echt kan uitleggen. Dat de gekke oude Wonne het schitterende massieve Muziekkwartier z'n lucht ontnam. Het massieve Muziekkwartier heeft ruimte nodig. We bouwen natuurlijk niet zo'n prachtig Muziekkwartier van NU om het vervolgens te laten verstikken door die ouwe troep. Da's logisch.

Op Google maps zie ik trouwens dat het bewuste benauwende steegje "Harry Banninkstraat" heet. Ik vraag me af wat Harry Bannink hiervan gevonden zou hebben. Maar dat is natuurlijk populistische nonsens van een burger die er geen verstand van heeft. Die er helemaal niets van snapt.

Mannendingen

Onze samenleving feminaliseert. Overal moet over gepraat worden, geluk en verdriet tonen is de norm. In het basisonderwijs werken voornamelijk vrouwen, daardoor wordt echt jongetjesgedrag daar al gecorrigeerd. Beetje trekken, duwen ravotten is fout. Touwtjespringen is goed. Vlees eten is moord. Marters die je remleidingen doorknagen zijn goed. Een flinke scheet laten is fout. Misselijkmakende parfumwalmen waar 10 miljoen proefdieren voor over kling zijn gejaagd is goed.
Wat was ik dan ook blij dat Felix, nadat hij -op mijn kosten- lid is geworden van het wereld natuurfonds, nu dan ook eindelijk besloten heeft dat vissen zijn nieuwe hobby is! Hij wil nu iedere vis die hij vangt nog teruggooien, maar dat krijg ik er ook nog wel uit. Ik denk dat we volgende maand lekker schetenlatend als echte mannen de vangst op de barbecue gooien. Wat zal Geert trots op ons zijn!

UPDATE: Verdorie, we hebben nog een lange weg te gaan.
Felix durft de vis niet van het haakje te halen. En -nog erger- hij vroeg zojuist waar hier de wc is. We zitten potdomme midden in het bos!

Thuiswerken

Vanochtend werk ik thuis. Ik ben samen met Jolie thuis en ik doe verwoede pogingen om iets uit mijn handen te krijgen. Jolie is drie. En als je drie bent en Jolie heet, heb je om de twee tellen aandacht nodig. Nou ja, nodig... Je wil aandacht. Je vraagt aandacht. Nou ja, vraagt... Je eist aandacht.

Na het ontbijt heb ik Jolie voor de tv geparkeerd. Kon ik mooi even een paar mensen bellen. Met de nadruk op even. Al tijdens het eerste telefoontje moest ze naar de wc. Terug van de wc wilde ze geen tv meer kijken. Ze wilde aankleden. Als je drie bent en Jolie heet, wil je zelf aankleden, maar kan je dat niet. Maar daar denk je zelf anders over. Onbewust onbekwaam.
Na de kleine aankleed-oorlog weer naar beneden.
"Nu wil ik plakken!"
Ik heb alle plakspullen gepakt en Jolie plakt. Mooi! Dan kan ik even mailen.
"Papa. Pap-pa. Pap-pah. Pahap-pah. PAP-PAP-PAPA!!! Ik wil knippen"
Schaartje voor Jolie pakken. Verkeerde schaartje. Goede schaartje pakken.
Telefoon!!! Laat maar lopen, eerst even de lijm van Jolie's handen afhalen. Hé, ook lijm op haar shirt en in haar haar.
"Ik heb honger"
Ik ben het zat.
Ik klap mijn laptop dicht en hoop dat de wereld ook zonder mijn inspanningen gewoon doordraait.

Wilde bloemen

Tegenwoordig zie je hier in de Twentse &Achterhoekse natuur gelukkig weer steeds meer wilde bloemen!
Met dank aan het wereld natuurfonds, het overijssels landschap, stichting das & boom, groen links en de grenzenloze inzet van honderden vrijwilligers, kunnen onze kinderen weer naar hartelust bloemen plukken.

Encyclopedie

Felix heeft een encyclopedie. Hij heeft vandaag een grote fout in dat boek ontdekt: "In mijn encyclopedie staat niet eens wat een encyclopedie is!"